دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷۹
مولوی
با خندهٔ بر بسته چرا خرسندی
چون گل باید که بی تکلف خندی
فرقست میان عشق کز جان خیزد
یا آنچه به ریسمانش برخود بندی