دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷۴
مولوی
ای خورشیدی که چهره افروخته ای
از پرتو آن کمال آموخته ای
از جملهٔ اختران که افروخته ای
تو بیشتری که بیشتر سوخته ای