دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷۱
مولوی
ای آنکه حریف بازی ما بده ای
این مجلس جانست چرا تن زده ای
چون سوسن و سرو از غم آزاد بدی
بنده غم از آن شدی که خواجه شده ای