دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۶۷
مولوی
ای آنکه بجز شادی و جز نور نه ای
چون نعره زنم که از برم دور نه ای
هرچند نمک های جهان از لب تست
لیکن چکنم چو اندر این شور نه ای