دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲
مولوی
ای نور دل و دیده و جانم چونی
وی آرزوی هر دو جهانم چونی
من بی لب لعل تو چنانم که مپرس
تو بی رخ زرد من ندانم چونی