دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۵۴
مولوی
ای ماه اگرچه روشن و پرنوری
از روشنی روی بت من دوری
وی نرگس اگرچه تازه و مخموری
رو چشم بتم ندیده ای معذوری