دیوان شمس - رباعیات

مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۷۵۳

مولوی
ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری ابروی کمان و تیر مژگان داری
خورشید جبین و چهرهٔ همچون ماه می گون لبی و چشم چو مستان داری