دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۵۲
مولوی
ای کمتر مهمانیت آب گرمی
کز لذت آن مست شود بی شرمی
ای خالق گردون به خودم مهمان کن
گردون به کجا برد به آب گرمی