دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۴۷
مولوی
ای طالب دنیا تو یکی مزدوری
وی عاشق خلد ازین حقیقت دوری
ای شاد بهر دو عالم از بی خبری
شادی غمش ندیده اش معذوری