دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳
مولوی
ای شاخ گلی که از صبا می رنجی
ور زانکه گلی تو پس چرا می رنجی
آخر نه صبا مشاطهٔ گل باشد
این طرفه که از لطف خدا می رنجی