دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۳۹
مولوی
ای روی ترا پیشه جهان آرائی
وی زلف ترا قاعده عنبر سائی
آن سلسلهٔ سحر ترا، آن شاید
کش می گزی و می کنی و می خایی