دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر ستایش 'دردِ عشق' به عنوان والاترین سرمایه وجودی انسان است. شاعر معتقد است که رنجِ دوری و اشتیاق به معشوق، از هر خوشی و راحتی دنیوی ارزشمندتر است و تنها کسانی که ظرفیت تحمل این درد را دارند، به معنای واقعی انسان و صاحبِ جانِ آزاده هستند.

فضای شعر، فضای عرفانی است که در آن 'درد'، نه یک آسیب یا رنجِ بیهوده، بلکه کیمیایی است که جان آدمی را از دلبستگی‌های حقیر دنیوی پاک کرده و او را به مرتبه‌ای می‌رساند که ثروت‌های ظاهری در نظرش ناچیز جلوه می‌کند.