دیوان شمس - رباعیات

ای معبودی که در ژرفای قلبم جای گرفته‌ای و پنجره‌ای از مهر به روی جانم گشوده‌ای، من جز تو به دنبال هیچ‌کس دیگری نمی‌گردم، و مگر کسی جز تو در این عالم وجود دارد که لایقِ جستجو باشد؟

هر زمان که از سرِ نیاز با کسی سخن گفتم، به من هشدار دادند که تو محبوب را از خود مران و او را دفع مکن؛ زیرا تقدیر چنین است که راهِ گریزی از عشق او نداشته باشی و تمامِ مسیرها به او ختم می‌شود.