دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با زبانی عرفانی به تبیینِ جایگاهِ رفیعِ حقیقتِ الهی و دشواریِ دست‌یابیِ انسانِ معمولی به درکِ آن می‌پردازند. شاعر، جهانِ هستی را باغی سرشار از جلوه‌های قدسی می‌داند که از دیدِگانِ عوام پنهان مانده است.

شاعر بر این باور است که ناتوانی در درکِ این حقایق، برخاسته از فقدانِ تجربه و چشیدنِ شرابِ معرفت است؛ معرفتی که به شجاعت و شهودِ عارفانی همچون منصور حلاج نیاز دارد و کسی که چنین تجربه‌ای ندارد، در انکارِ حقیقتِ ناپیدای الهی معذور است.