دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۹
مولوی
ای باغ خدا که پر بت و پر حوری
از چشم خلایق اینچنین چون دوری
ای دل نچشیده ای می منصوری
گر منکر آن باغ شوی معذوری