دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶
مولوی
ای باد سحر تو از سر نیکوئی
شاید که حکایتم به آن مه گوئی
نی نی غلطم گرت بدوره بودی
پس گرد جهان دگر کرا میجوئی