دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴
مولوی
ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
تو مردم دیده ای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی