دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۱
مولوی
ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی