دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۵
مولوی
ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی