دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۸۷
مولوی
اندر ره حق چو چست و چالاک شوی
نور فلکی باز بر افلاک شوی
عرش است نشیمن تو شرمت ناید
چون سایه مقیم خطهٔ خاک شوی