دیوان شمس - رباعیات

پروردگارا، تویی که جان‌های مشتاق را از قفسِ تنگِ جسم (که از گِل ساخته شده) آزاد می‌کنی و از دلِ این خاکِ سیاه و بی‌جان، چشمه‌های شیرینی و برکت را جاری می‌سازی.

تنها کسی حقیقتِ امور را درک می‌کند که تو با سرمه‌یِ بصیرت و نورِ معرفت، چشمانش را جلا داده باشی؛ زیرا فقط چنین فردی می‌داند که همه‌یِ این پدیده‌ها از سوی توست و همه‌یِ کارها به فرمان تو انجام می‌شود.