دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۵۵
مولوی
آن خوش باشد که صاحب تمییزی
بی آنکه بگویند و بگوید چیزی
بی گفت و تقاضا برسد مهمانرا
تروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی