دیوان شمس - رباعیات

این قطعه، گفت‌وگویی عرفانی میان سالک و پیر راه را به تصویر می‌کشد که در آن، پرسشِ مداومِ انسان درباره چگونگیِ زیستن، نشانه‌ای از بیچارگی و دوری از اصلِ خویش دانسته می‌شود. شاعر معتقد است که باید تمامی این اضطراب‌ها و پرسش‌های پایان‌ناپذیر را کنار نهاد تا به آرامشِ حقیقی دست یافت.

پیام اصلی شعر، دعوت به رهایی از ذهنِ درگیر و بازگشت به آن هویتِ ازلی و ابدی است که پیش از تولدِ این دغدغه‌ها وجود داشته است؛ چرا که سرانجامِ هر انسانی، بازگشت به همان اصلِ پاکِ نخستین است.