دیوان شمس - رباعیات

درونمایه این اثر، هشدار نسبت به ظاهرگرایی و غفلت از حقیقتِ معنوی است. شاعر تأکید می‌کند که رسیدن به درجاتِ عرفانی و حقیقتِ تصوف، نه در گروِ لباس‌های خاص و گذراندنِ عمر در دیر و خانقاه، بلکه وابسته به پیراستگیِ جان و درستیِ باطن است.

پیامِ بنیادینِ متن این است که میانِ ادعایِ معنویت و کینه‌توزی تضادی آشکار وجود دارد. فردِ سالک، پیش از هر چیز، باید به پاک‌سازیِ قلب از رذایل اخلاقی بپردازد، چرا که قلبِ آلوده به کینه، ظرفِ حقیقت نیست.