دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۲۸
مولوی
زلف تو که یکروزم از او روشن نه
با خاک برآورد سرو با من نه
با هرچه درآرد سر او زنده شود
کانجا همه جانست سراسر تن نه