دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت، تصویرگرِ حالِ آشفته‌ و سرگشته‌ی عاشقی است که در موسمِ شکوفاییِ طبیعت و بهار، به جای لذت‌بردن از زیبایی‌ها، در بندِ اندوهِ دوری از یار گرفتار است. شاعر با بهره‌گیری از طبیعت، تضادی میانِ نشاطِ بیرونی و تلخیِ درونی ایجاد کرده و این پریشانی را تا بدان‌جا رسانده که گویی جانِ او نیز همچون گلِ پژمرده، تابِ هجران ندارد.

پیامِ اصلی اثر، استیصال و بی‌قراری در عشق است که حتی زیباترین صحنه‌های طبیعت را نیز در نگاه عاشق، تیره و تار جلوه می‌دهد و تنها نمودی که از این بهار در دیدگانِ او باقی مانده، بارشِ بی‌پایانِ اشک است.