دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۰۰
مولوی
ای آنکه به جان این جهانی زنده
شرمت بادا چرا چنانی زنده
بی عشق مباش تا نباشی مرده
در عشق بمیر تا بمانی زنده