دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بر محورِ غنیمت‌شمردنِ دم و دعوت به بیداریِ معنوی در سحرگاه استوار است. شاعر با تصویرپردازی از حضورِ خیالیِ معشوق در سپیده‌دم، به دنبال القای این نکته است که لحظاتِ نخستینِ روز، بهترین فرصت برای دستیابی به سرورِ روحانی و رهایی از بندهای تعلقاتِ دنیوی است.

فضای کلی حاکم بر شعر، فضایی سرخوشانه، عارفانه و دعوت‌گرانه است که مخاطب را به نوشیدنِ جرعه‌ای از شرابِ معرفت و پیوستن به حلقهٔ بی‌خویشتنان و عاشقانی که از بندِ عقلِ مصلحت‌اندیش رسته و به دریایِ شورِ الهی پیوسته‌اند، فرا می‌خواند.