دیوان شمس - رباعیات

این ابیات، بیانگرِ عطشِ صادقانه‌ی عاشقی است که در وادیِ پر از تردیدِ عشق، تابِ ابهام ندارد. شاعر با لحنی صریح و بی‌پرده، از معشوق می‌خواهد تا پرده از حقیقت بردارد، چرا که بی‌خبری از جایگاه خویش در دلِ محبوب، رنج‌آورتر از حقیقتِ تلخِ تنهایی است.

فضا، فضایِ یک گفتگویِ درونی و التماسِ عاشقانه است. شاعر در پیِ کشفِ حقیقت است و تأکید می‌کند که حتی پاسخِ منفی نیز بر بلاتکلیفی رجحان دارد، زیرا صداقت در این طلبِ عاشقانه، ارزشمندترین گوهر است.