دیوان شمس - رباعیات

آن کس را که در عشق به کمال و فرزانگی رسیده است، به چشمِ دیوانه منگر و او را نادان مخوان. همچنین کسی را که با روح و حقیقتِ هستی هم‌نفس و هم‌پیوند است، به چشم بیگانه و غریبه نبین.

حقیقتِ بی‌کران و الهی که همچون دریایی فراگیر است، در پیمانه و ظرفِ کوچکِ عقلِ ناقصِ ما نمی‌گنجد؛ پس برای سنجش آن تلاش مکن. حقیقتِ مطلق خود بهتر از هر کسی بر کنه و هویت خویش آگاه است، پس تو با گمانه‌های پوچ و افسانه‌بافی‌های خود، او را توصیف مکن.