دیوان شمس - رباعیات

شعر حاضر با زبانی سرشار از شور و اشتیاق، به نوعی دعوتِ هستی‌شناسانه اشاره دارد. شاعر در پیِ آن است که لحظه‌های نابِ شادی و حضورِ معنوی را که در زندگی تجربه کرده است، در جانِ خود نگاه دارد و از بازگشت به بی‌خبری و نیستی پرهیز کند.

درونمایه‌ی اصلی این ابیات، گذر از مرحله‌ی «عدم» (نیستی) به «وجود» (هستیِ متعالی) است. شاعر معتقد است که انسان همچون انگوری در عالمِ عدم بوده که با دمِ مسیحاییِ عشق به شرابی ناب بدل گشته؛ از این رو نباید به عقب بازگشت و آن جایگاهِ رفیع را رها کرد.