دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر در مقامِ آزمون‌گر، مخاطبِ خود را که همان دل و جانِ اوست، به چالش می‌کشد تا عیارِ عشق و پایداری او را بسنجد. فضای حاکم بر متن، فضایی صریح، قاطع و سرشار از جدیت است که نشان می‌دهد ورود به وادی عشق، نیازمندِ دلی نترس و صبور است.

مفهوم اصلی این است که مسیرِ عشق، جایگاهِ انسان‌های سست‌عنصر و ترسو نیست؛ بلکه مسیری پرخطر و پررنج است که تنها کسانی که آمادگیِ جان‌فشانی و تحملِ مصائب را دارند، اجازه گام نهادن در آن را می‌یابند.