دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به اهمیت روشناییِ باطن و تشخیص حقیقت از مجاز می‌پردازد. در نگاه شاعر، هستیِ آدمی بدون بهره‌مندی از چراغِ معرفت و جان‌مایه عشق، محیطی سرد و محدود همچون زندان است که از طراوت و شادابیِ باغِ زندگی بی‌بهره است.

همچنین شاعر هشدار می‌دهد که فریبِ ظواهر و ادعاهای توخالی را نباید خورد. هرآن‌کس که با هیاهو و طبلِ میان‌تهی ادعای بزرگی دارد، به حقیقت از اصلِ والا برخوردار نیست و نباید او را به نامِ بزرگان خطاب کرد.