دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به جایگاه رفیعِ دلِ انسان در نظام هستی اشاره دارند و تبیین می‌کنند که چگونه انسان با نیل به حقیقتِ واحد، می‌تواند از مرزهای محدودِ عالم مادی فراتر رود. پیام اصلی این است که رهایی از قیدوبندهای دنیا، در گروِ تزکیه‌ی درون و رهایی از دردهایی است که انسان را به تعلقات دنیوی وابسته نگاه داشته است.

در دیدگاه شاعر، جهانِ مادی که با فرمان الهی شکل گرفته، دایره‌ای محدود است، اما دل که جایگاه تجلی خداوند است، از عرش برتر بوده و نقطه‌ی عطفِ هستی محسوب می‌شود؛ بنابراین با پاک کردن دل از ناخالصی‌ها، انسان می‌تواند به مقامِ رهاییِ کامل از عالمِ خاکی دست یابد.