دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر با بیانی پراحساس و عمیق، از غلیان درونی و سوز و گداز عاشقانه سخن می‌گوید. او با اشاره به کثرت نوشته‌های خود که از اقصی نقاط جهان گرد آمده، نشان می‌دهد که درد هجران و شدت عشق، تمامی ابعاد زندگی او را تحت تأثیر قرار داده و راهی جز فریاد و ناله برایش باقی نگذاشته است.

شاعر در بخش دوم، دیدگاه متعالی خود را نسبت به مقوله‌ی عشق مطرح می‌کند. از نظر او، ارزش حتی یک لحظه لمس حقیقتِ عشق، از تمام جهان‌های مادی و فانی بالاتر است. این نگرش، عشق را والاترین هدف انسانی قرار می‌دهد که ارزش آن را دارد تا فرد تمام هستی و جان خود را در راهش قربانی کند.