دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶
مولوی
گر تیغ اجل مرا کند بی سر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانه ها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان