دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت بیانگر یکی از بنیادین‌ترین مفاهیم عرفان و ادبیات عاشقانه است که بر پایه نفی «منیت» بنا شده است. شاعر معتقد است که حضور فیزیکی یا نزدیکی ظاهری، هیچ‌گاه به معنای پیوند حقیقی نیست و مادامی که حجابِ «خودی» میان عاشق و معشوق وجود داشته باشد، میان آن‌ها فاصله‌ای بی‌انتها برقرار است.

مضمون محوری این اشعار، ضرورتِ فدا کردنِ «خود» در پیشگاه عشق است. از منظر این ابیات، راه رسیدن به وصال و یگانگی، تنها از مسیرِ عبور از منیت و دست شستن از تعلقات نفسانی می‌گذرد؛ چرا که در وادی عشق، گنجایش برای وجودِ هم‌زمانِ «من» و «تو» نیست.