دیوان شمس - رباعیات

این قطعه، تصویرگرِ شدتِ بی‌حدِ عشق و رنجِ ناشی از آن است. شاعر با زبانی صریح بیان می‌کند که چگونه قدم نهادن در مسیرِ دلدادگی، تمامی توانِ جسمانی و روحیِ انسان را تحلیل می‌برد و او را به ورطه فرسودگی می‌کشاند.

شاعر در ادامه، پارادوکسِ عشق را واکاوی می‌کند؛ عشقی که ظاهراً پیوندی عاطفی است اما در عمل، آرامش را از عاشق می‌گیرد و او را به دشمنِ آسایش و هستیِ خویش بدل می‌کند؛ گویی عاشقی، نبردی فرساینده با خویشتن است.