دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲۲
مولوی
ای لعل لبت معدن شکر چیدن
وز چشم تو نور نامصور دیدن
مه گردانست و برک که گردانست
فرقست بسی میان هر گردیدن