دیوان شمس - رباعیات

این ابیات با زبانی گلایه‌آمیز و حکیمانه، تقابل میان عاشقان حقیقی و موانعی را که بر سر راه وصال قرار می‌گیرد، به تصویر می‌کشند. شاعر با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های ذهنی، به این حقیقت اشاره دارد که وصالِ حقیقت، نه با مکر و حیله، بلکه تنها با رهایی از قیدهای دنیوی ممکن است.

در این فضای تغزلی، شاعر از نایاب بودنِ محبوب سخن می‌گوید؛ محبوبی که از بندِ خواهش‌های نفسانی و نگاه‌های محدودِ مادی گریخته و در میانِ موجوداتِ این جهان، نشانی از او نیست. این بیان، گویای اوجِ بی‌تعلق بودنِ حقیقتِ مطلق است.