دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر نگاهی عارفانه و توحیدی به جهان هستی است که در آن شاعر، حضور پروردگار را در تمامی اجزای عالم، از پدیده‌های آسمانی گرفته تا موجودات زمینی و حتی در تفاوت‌های طبقاتی میان انسان‌ها، مشاهده می‌کند. این جهان‌بینی برآمده از مکتب وحدت وجود است که در آن کثرت موجودات، تنها بازتابی از ذات یگانه خداوند تلقی می‌شود.

شاعر با به تصویر کشیدن این گستره‌ی تجلی، به مخاطب می‌آموزد که برای یافتن حقیقت، نیازی به جست‌وجوی دوردست نیست؛ چرا که هم مقصد و هم مسیر، و هم پدیده‌های عظیم و هم ذرات ناچیز، همگی آینه‌دارِ جلوه‌ی حق‌تعالی هستند.