دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
مولوی
هر گه که دل از خلق جدا می بینم
احوال وجود با نوا می بینم
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا می بینم