دیوان شمس - رباعیات

در این ابیات، شاعر از جایگاهِ یک سالکِ عاشق و دردمند سخن می‌گوید که در جستجوی تعالی و پویاییِ روحانی است. فضای حاکم بر این سخن، فضای شوریدگی و سماعِ عارفانه است؛ جایی که سکون و ایستایی، به معنای مرگِ جان و گرفتاری در قفسِ مادیات است.

شاعر با بیزاری از دلبستگی به دنیا و آنچه «خرابه» می‌نامد، مشتاقِ رسیدن به حقیقتی است که فراتر از صورت‌ها و ظواهر مادی است. او در پی همنشینی با نیروهای آسمانی و جانِ جانان است و این حرکت و چرخش را لازمه‌ی رسیدن به کمال می‌داند.