دیوان شمس - رباعیات

این ابیات از دریچه‌ای عرفانی به تماشای جمال مطلق می‌پردازند. شاعر با زبانی نمادین، تصویری از زیباییِ فراتر از کمالاتِ مادی ارائه می‌دهد و بر این نکته تأکید دارد که درکِ حقیقتِ هستی، نه با چشمِ سر، که با دیده‌ی بصیرت و دل امکان‌پذیر است. این جهان که گویی در برابر تجلیِ آن جمال، ذوب شده و به آب بدل گشته، اکنون بازتابی از آن حقیقتِ درخشان در خود دارد که شاعر را به حیرت واداشته است.