دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۷
مولوی
گر کبر بخورده ام که سرمست توام
مشتاب بکشتنم که در دست توام
گفتی که زمین حق فراخست فراخ
ای جان به کجا روم که در دست توام