دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت، بیانگرِ سوز و گدازِ عاشقانه و بی‌قراریِ جان‌کاهِ شاعر در طلبِ محبوبِ خویش است. فضای کلی اثر آکنده از حسرت و تکاپویِ عمیق برای رسیدن به کسی است که شاعر او را جانِ خویش می‌داند.

شاعر با به کارگیریِ تصاویری گسترده از آسمان و دشت، شدتِ اندوهِ خود را به نمایش می‌گذارد و تأکید دارد که چنین بی‌تابی و جستجویی، در برابرِ جانِ عزیزی که می‌جوید، کاملاً موجه و پذیرفتنی است.