دیوان شمس - رباعیات

اشعارِ پیشِ رو، ترسیم‌گرِ احوالِ رندانی است که از تنگنای تعلقاتِ دنیوی رسته و در پهنه‌ی بی‌کرانِ عشق، به سلوکی فارغ‌بال دست یازیده‌اند. فضای اثر، سرشار از جسارتِ عارفانه و بی‌اعتنایی به قضاوت‌های عامه است؛ گویی گوینده، در مقامِ یکی از عشاقِ ازلی، تنها حقیقتِ ناب را برمی‌گزیند و از آلودگی‌های مادی دوری می‌جوید.

مضمونِ نهفته در این کلام، دعوت به وارستگی و ستایشِ رندی است. شاعر با بهره‌گیری از نمادهای میخانه و شراب، از پیوندی سخن می‌گوید که ریشه در ازل داشته و به هیچ‌روی با مصلحت‌اندیشی‌های عقلِ جزئی قابل‌جمع نیست. این ابیات، بیانیه‌ای است برای زیستن در حال، با تکیه بر جوهره‌ی هستی و طردِ پوسته‌های فریبنده‌ی حیات.