دیوان شمس - رباعیات

این ابیات بیانگر نگاهی عرفانی به مفهوم عشق است که آن را محور هستی و محرک اصلی زندگی معنوی می‌داند. شاعر در این قطعه، عشق را نه یک حس گذرا، بلکه نیرویی حیات‌بخش و تحول‌آفرین معرفی می‌کند که سراسر وجودِ عاشق را دگرگون می‌سازد.

مضمون اصلی، تضاد میان اشتغالات دنیوی و اشتغالات معنوی است. از منظر شاعر، کسی که خود را وقف عشق می‌کند، اگرچه از کارهای روزمره و رایجِ دنیایی دست می‌کشد، اما در حقیقت به عالی‌ترین درجه از فعالیت و پویایی درونی دست یافته است.