دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۶۲
مولوی
عشق از بنه بی بنست و بحریست عظیم
دریای معلق است و اسرار قدیم
جانها همه غرقه اند در بحر مقیم
یک قطره از او امید و باقی همه بیم