دیوان شمس - رباعیات

شاعر در این ابیات با نگاهی فلسفی، بر بیهودگی رنج‌های زندگی تأکید می‌ورزد و نیستی را نه یک فاجعه، بلکه پناهگاهی امن و آرام‌بخش می‌داند. او از اندرزهای رایج که بر اهمیت زندگی مادی پافشاری می‌کنند، رویگردان است و مرگ را نه پایانی هولناک، که گشایشی برای رهایی از بندهای هستی تلقی می‌کند.

فضای حاکم بر این اشعار، آمیزه‌ای از حیرت و رندی است. شاعر با طنزی تلخ، کسانی را که بر مرگ او سوگوارند به سخره می‌گیرد؛ چرا که معتقد است آنان از سرِ ناآگاهی گریه می‌کنند و او در حقیقت با بازگشت به آغوشِ نیستی، به آرامشی دست یافته است که در زندگیِ پر از رنجِ دنیا، یافت نمی‌شد.