دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲۹
مولوی
دلدار چو دید خسته و غمگینم
آمد خندان نشست بر بالینم
خارید سرم گفت که ای مسکینم
دل می ندهد ره که چنینت بینم